24 rocznica śmierci mojej Mamy

Dzisiaj mijają 24 lata od śmierci mojej Mamy. Mimo tego upływu lat ja wciąż za nią tęsknię, i nie ma dnia bym choćby na chwilkę o niej nie pomyślała. To była najukochańsza istota, którą miałam w swoim życiu.

Byłaś, jesteś i na zawsze będziesz w moim sercu Mamuś!

 

 

Historia Jednej Fotografii

Historia Jednej Fotografii

Kiedy ona miała 3 latka - ja miałam już 19e. Studiowałam w Opolu, i zabierałam ją ze sobą co miesiąc na badania w klinice kardiologicznej, która była w poblizu mojej uczelni. To były nasze cudowne wyjazdy. Po kontroli zabierałam ja na lody do kawiarni "Melba" przy Arkadch (nawet nie wiem czy jeszcze istnieje}. Później zabierałam ją do Teatru Lalek imieniem Jana Kochanowskiego, gdzie miałam dojścia w związku z tym, że miałam tam od czasu do czasu wykłady. Zawsze szłam dumnie z nią za rączke, a wszyscy mysleli, że to moja córeczka. I własciwie tak było, bo razem z moja Mamą dbałyśmy o nią jak o oczko w głowie. Właściwie wszyscy w naszej rodzinie. Kiedyś opisywałam Wam tutaj naszą historię, kiedy Sylwusia mając 3 miesiące przeszła skomplikowany zawał serca, i tylko prawdziwy cud ją uratował...Ale ja teraz nie o tym...

Moja Mama potrafiła przepięknie szyć na maszynie. Szyła nam zawsze przepiekne kreacje. Nauczyła ją tego mama mojego Taty, czyli moja ukochana babcia Marysia.

Tę sukieneczkę z fartuszkiem, którą Sylwusia ma na sobie też uszyła. Lamóweczki koło kołnierzyka i na dole przyszywała ręcznie. Sukienka miała kolor soczystej zieleni a kwiatuszki na niej były białe. Zdjęcie zrobiłyśmy jej u fotografki Pani Ireny, która miała swój zakład niedaleko sklepu mojej Mamy. Tyle lat, a ja to wciąż pamietam, jakby to było wczoraj...

Na fotce tego nie widać, ale Sylwia miała zapleciony warkoczyk, który sięgał jej poza pupę. Czesanie jej długich włosów to było moje ulubione zajecie

A wracając do sukienki z tej fotografii Mama uszyła ją na wyjazd do Berlina Zachodniego, gdzie mieszkał brat mamy. Nie było ich pół roku, a ja odchodziłam od zmysłów, bo wtedy mama miała zostać tam z Sylwią i Edytą na stałe, a nas później z tatem sciągnąć. Kiedy jednak w zachodnich mediach zaczęto mówić o strajkach i zamieszkach oraz przewidywanym stanem wojennym w Polsce, Mama nie dała sobie nic przetłumaczyć swojemu bratu i zdecydowała: jak ma być wojna to ja musze być z moim mężem, Dosią i synem Rysiem! Decyzja zapadła, a Wujekowi nie pozostało nic innego jak spakować jej 20 walizek, i w dniu moich urodzin odbieraliśmy je z berlińskiego pociągu w Poznaniu. Sylwia była w tej sukieneczce, a ja zamiast łapać za walizki schwytałam tą moją cudną siostrzyczkę i płakałam, że mogę ją znowu tulić do serca...

W grudniu ogłoszono stan wojenny...

Urodziny Urodziny...i po Urodzinach...

 Moje urodziny po mału się kończą, wiec zrobię małe podsumowanie dnia.

1) Przede wszystkim dziekuję wszystkim za pamięć i piękne życzenia. Oby przynajmniej spełnił sie 1% a będzie dobrze

2) Mój kochany wnusio był pierwszy raz u babci na urodzinach, ale rano dostał w udka dwie szczepionki, więc mieliśmy małe załamanie humorku, bo moje kochane słoneczko płakusiało.

3) Kiedy moje szczęście nie płakusiało patrzyło na babcie lekko sie uśmiechając. To mi wystarczyło i był to najpiekniejszy prezent urodzinowy!

4) Rodzice mojego ukochanego wnusia od kilku tygodni próbują nauczyć go pierwszego słowa, a ma to być "Hallo". Chcą udowodnić, że można. Babcia jednak podchodzi do tematu praktycznie i zamiast go tym zanudzać, jak na babcię która kocha książki postanowila go wyedukować w myśl zasady "czym skorupka za młodu" zakupując mu pierwszą ksiązeczke w jego 3 miesiecznym życiu o wdzięcznym tytule...."Hallo"

Książeczka jest naprawdę edukacyjna i przede wszystkim nie da sie jej potargać ani zniszczyć, bo jest uszyta z materiału. Rodzice mieli dzisiaj oczy jak stare pięc złotych na jej widok, a ja co niemiara uciechy.

DZIEKUJĘ PIĘKNIE Z CAŁEGO SERCA!!!

Nowe życie...dosłownie i w przenośni

 9.06.2021 zostałam szczęśliwą babcią Aldoną. Moje szczęście Jaece leży sobie i śpi na powyższej fotce.

To niebieskie radyjko - pozytywka marki Fisher Price mój syn Jowi otrzymał 32 lata temu od mojej Mamy, która kochała go nad życie. Trzymałam ją jako pamiątkę dla dzieci Jowiego. I po tylu latach tradycja idzie dalej - babcia Aldona - przywiozła wczoraj pozytywkę swojemu ukochanemu wnusiowi. Muzyka z tej pozytywki to bardzo znana w Niemczech kołysanka dla dzieci. Z tyłu są też słowa tej piosenki, i teraz z perspektywy lat, wywołują one u mnie fontannę łez. Moja mama zawsze cierpiała, gdy musieliśmy wyjeżdzać od niej tysiąc kilometrów, do innego kraju. Zawsze błogosławiła nas na drogę całusem i krzyżykiem na czole...Ja mieszkam kilkanaście kilometrów dalej od mojego wnusia, 

i też mi jest smutno, gdy wracam do domu...a co musiała przeżywać Ona??

 

Kołysanka o ptaszku

 

Kommt ein Vogel geflogen

Setzt sich nieder auf meinen Fuß

Hat 'nen Zettel im Schnabel

Von der Mutter ein Gruß

Przyleciał mały ptaszek

i usiadł na mojej nodze

Miał sekretny liścik w dziobie

Pozdrowienia od mojej mamy

 

Lieber Vogel fliege weiter

Nimm meinen Gruß mit und einen Kuss

Denn ich kann dich nicht begleiten

Weil ich hier bleiben muss

 Drogi ptaszkuu, leć dalej!

Zabierz moje powitanie i pocałunek

Ponieważ nie mogę iść z tobą

Bo muszę tu zostać

 

Und der Vogel flog weiter

Über Berge und Tal

Und die Kinder am Fenster

Sahen traurig ihm nach

I ptaszek poleciał dalej

Ponad górami i dolinami

A dziecina przy oknie

Patrzyła za nim ze smutkiem